ندای لرستان

 مهردادغلامی/لور:الف) هر کسی کو دور ماند از اصل خویش...در چند سال اول شروع جنگ تحمیلی تعداد زیادی از شهروندان عراقی به دستور صدام از آن کشور اخراج و به ایران پناهنده شدند. در آن زمان به این گروه از پناهندگان عراقی معاودین عراقی گفته می‌شد، تعداد زیادی از این افراد پس از پناهنده شدن به ایران شهر پلدختر را برای سکونت خانواده‌هایشان انتخاب نمودند‌. این افراد در ابتدا هرچند با زبان عربی تکلم می‌کردند ولی در اندک زمانی توانستند با مردم پلدختر به زبان لری بالاگریوه‌ای صحبت نمایند. پس از سقوط دیکتاتور عراق تعدادی از این پناهندگان به کشورشان مراجعت نمودند ولی اغلب آنها زندگی در شهر پلدختر را به رفتن به عراق ترجیح داده و هم اکنون نیز در آنجا زندگی می‌کنند. در سال جاری که دولت جمهوری اسلامی ایران اقدام به پذیرش تابعیت ایرانی برای آنها نمود و راز جالبی که به دنبال این جریانات آشکار شد این بود که بسیاری از این پناهندگان متعلق به طایفه بیرانوند بوده که سال‌ها پیش به دلایل نامعلومی به عراق کوچانده شده بودند که در زمان جنگ تحمیلی دوباره به وطن خود بازگشته بودند.

ب) «گامیشو» مرزی ساختگی

در هفته گذشته در سفری که به روستاهای جنوب پل دختر داشتم برای دیدن پل گامیشو به روستای هلوش رفتم. پل گامیشو پل با عظمتی بوده است که پس از تلاقی رودخانه‌های کشکو و سیمره بر روی رودخانه قرار گرفته است و امروزه به جز چند دهانه و طاق شکسته آثار چندانی از آن برجا نمانده است. در این محل رودخانه مرز بین استان‌های ایلام و لرستان را تعیین می‌کند و پاسگاه مربوط به شهرستان دره‌شهر که مردم آن هیچگونه تفاوتی از نظر فرهنگی و زبانی با مردم پل دختر ندارند نیز در آنجا مسقر می‌باشد. نکته قابل تامل این بود که علیرغم آنکه تنها یک دهانه از پل در طرف دیگر رودخانه که جزء حوزه استان ایلام می‌باشد قرار دارد ولی اداره کل میراث فرهنگی استان ایلام مساحتی در حدود یک هکتار در سمت سرزمینی لرستان را علامت گذاری و اقدام به نصب و کارگذاری حداقل 50 علامت بتونی با آرم اداره کل میراث فرهنگی ایلام نموده است! به نظر می‌رسد، هرچند این گونه نشانه‌گذاری‌ها نمی‌تواند یکسان بودن قومیت را در هر دو سوی مرز جغرافیایی کتمان نماید اما بهرحال نصب این علامت‌های بتونی می تواند نشانه سهل‌ انگاری اداره کل میراث فرهنگی لرستان تلقی شود .